Kinderen en motivatie

It is all about disabled children and nothing more… en zo is het maar net!
Talloze verhalen zijn er te vertellen over de kinderen in Chorbog, mentaal zwaar aangedane kinderen, als ook jonge kinderen met ernstige polio, maar eveneens kids met cerebral palsy, die soms fysiek tot weinig in staat zijn en volledig verzorgd moeten worden.

Vanochtend keek ik mee bij onze Braziliaanse speech therapist, Ricardo. Hij en zijn assistent hadden een prachtig en expressief meisje van 10 jaar met haar moeder in “behandeling”. Ricardo zei me dat het gebrek aan stimulatie door de moeder een groot probleem was. Zij deed alle activiteiten voor haar dochtertje: wassen, aankleden, eten geven etc. en gaf aan dat haar dochter alles vergat; het tegendeel bleek echter waar, plaatjes van dieren werden herkend en benoemd, weliswaar door haar gering zelfvertrouwen aarzelend, maar adequaat en na prijzen door ons, reageerde het meisje stralend. Plotseling fluisterde het kind, mijn moeder geeft me geen tijd om zelf te eten of m’n kleren aan te doen, dus vandaar de behandeling/coaching van de moeder, die ter plekke een duidelijke uitleg kreeg over zelfstandigheid en het belang daarvan. Later bij de lunch werd dochterlief helaas volledig “gevoerd”… geduld en tact hebben bij de (assistent)therapeuten is daarom wel erg prettig.
De speech-therapist deed zijn werk goed en méér dan dat, lette goed op de rechte zithouding en later op de gecorrigeerde en ondersteunde sta-houding. Hij kwam met het voorstel om thuis een groot tekenvel op de muur te plakken, zodat het kind in knieënstand zelf zou kunnen schilderen, is dit inzicht en betrokkenheid of niet? Logopedie, ergotherapie of fysiotherapie het doet er niet toe, observeren en nadenken is wat telt en dat is nù waar we kleine succesjes in boeken. Deze allround jongen krijgt van dit rehab centre voor twee dagen werken een zeer klein loontje, hij komt vanwege zijn grote motivatie vijf maal per week naar het centrum en al zijn geld gaat op aan het busvervoer. Hij is bij Kamilla (een kennis) en haar gehandicapte zoontje gaan wonen om zijn deskundige hulp aan te bieden in ruil voor eten en onderdak. Bij zijn vader en broers moest hij alles (naast zijn gratis studie) doen en zij hadden desondanks soms weken geen warme maaltijd. Nu doet een oudere broer het werk, de vader blijft tegensputteren, maar de jongen volgt zijn eigen weg en is alleen de weekenden thuis. Op aanraden van Ricardo gaat zijn assistent zich naast de logopedie verder ontwikkelen in fysiotherapie en heeft daardoor een betere kans op werk in dit land.

Op de valreep werd ik bij een moeder, zoontje en hulp in de huishouding geroepen. Een Chinees uitziende dame met modieuze en dure kleren “presenteerde” een voet van haar zoontje (ik kan het niet anders omschrijven); ter hoogte van de archillespees een litteken evenals op de lage wreef. Jafar, de orthopedisch chirurg waar ik in 2010 een blauwe maandag voor gewerkt heb, had het jongetje zeer goed afgeholpen van een spitsvoet, veroorzaakt door een milde spina bifida. Geen verkortingen, slechts wat krachtsverlies en hij kon met wat adviezen aan de huishoudelijke hulp annec oefentherapeute? weer huiswaarts, snel lopen kon hij al, rennen nog net niet en hinkelen wellicht over enkele maanden. Eindelijk eens een mooi en snel resultaat met een blije moeder, die me als dank een plaats in haar privé-taxi aanbood en me afzette bij onze flat, wel zo comfortabel met z’n vieren in een luxe auto i.p.v. met zes mensen opeen gepropt in een veel te snel rijdende illegale taxi…

P.S. om de afloop van Marijke en Karel te schetsen zijn niet veel woorden nodig. Zij hadden ons ten afscheid beloofd misschien een bbq-avondje te organiseren alwaar we hun verdere verhaal zouden horen. Ik denk dat het bezoek aan Karel zijn zieke moeder intensiever is geworden dan aangenomen, want we hebben helaas niets meer van hen gehoord.