Duizendpoot, maar liever twee...
Door: Mient
Blijf op de hoogte en volg Mient
06 Mei 2015 | Tajikistan, Doesjanbe
De vrouw die wij in oktober bezocht hebben in het revalidatiecentrum in Chorbog is een arts die zich heeft gespecialiseerd in kinderen. In Nederland is het uiteraard een specialisme met een wetenschappelijke basis en streven we het perfecte na, hier heb je je kennis in de praktijk opgedaan en zijn ze blij dat een basisarts zich erin stort... een ogenschijnlijk groot verschil, maar het functioneert. Ik heb haar in 2010 ontmoet in een orthopedische privékliniek, alwaar zij ouders met kinderen ontving naast een baantje in een algemeen ziekenhuis. Zij werd mijn hartelijke tolk en zorgde in zekere zin voor me. Iedereen sprak in deze kliniek Tadjiek, Russisch of Oezbeek dus ze was (en niet alleen hierdoor) voor mij en later ook voor Jeanet goud “waard”. Jafar de hoofd-chirurg, waar ik toen enkele verhalen aan gewijd heb, had zijn opleiding in Rusland gedaan en was een joviale, maar wel tamelijk makkelijke man, die bepaald niet vies was van handje/contantje.
Zij werkte zich (toen al) helemaal in het zweet in een veel te klein hokje, dat constant uitpuilde van de moeders met kinderen. Jafar rookte kalm zijn sigaretjes en liet collega’s vaak het werk starten of zelfs helemaal doen, soms op de valreep hen op afstand in de operatie kamers toeroepend (in niet steriele kleding) wat ze moesten doen.
Waarom deze uitweiding zullen jullie denken, nou het was onder andere een dergelijke werkwijze die haar sneller deed besluiten in deze kliniek te stoppen, wèl kinderen te laten door verwijzen èn haar “eigen” centrum te gaan ontwikkelen met de overheid, uiteraard met ondersteuning van geestverwanten. Dit heeft zeer veel energie en jaren gekost.
Zij geeft, naast het behandelen van kinderen en het opleiden van assistenten, trainingen aan net startende klinieken, revalidatiecentra en community based rehabilitation workers (CBR-W). Ze heeft haar kennis naast haar langdurige praktijkervaringen, ook opgedaan bij HealthProm in Engeland. Het centrum drijft op haar kennis en werkijver, zij beseft dit ten volle en mede door haar karakter versterkt dit haar werkbelasting enorm. Revalidatie centra blijven haar inziens nodig naast het CBR-werk, omdat de vele moeders elkaar in zo’n centrum intensief ontmoeten en veel van elkaar kunnen leren. Zij is bij alle trainingssessies (7 halve dagen) ook nog eens onze vertaalster geweest, Russisch en Tadjiek. We voelden elkaar feilloos aan en kwamen zodoende tot snelle communicatie, iets wat ik niet helemaal verwacht had.
Haar droom is dat ze in de toekomst alleen maar fysiotherapie bedrijft en verder geen trainingen en regelzaken hoeft te doen. Managen is niets voor haar, daarvoor is ze te enthousiast en te zeer begaan met de toekomst van haar kinderen…
Zij werkte zich (toen al) helemaal in het zweet in een veel te klein hokje, dat constant uitpuilde van de moeders met kinderen. Jafar rookte kalm zijn sigaretjes en liet collega’s vaak het werk starten of zelfs helemaal doen, soms op de valreep hen op afstand in de operatie kamers toeroepend (in niet steriele kleding) wat ze moesten doen.
Waarom deze uitweiding zullen jullie denken, nou het was onder andere een dergelijke werkwijze die haar sneller deed besluiten in deze kliniek te stoppen, wèl kinderen te laten door verwijzen èn haar “eigen” centrum te gaan ontwikkelen met de overheid, uiteraard met ondersteuning van geestverwanten. Dit heeft zeer veel energie en jaren gekost.
Zij geeft, naast het behandelen van kinderen en het opleiden van assistenten, trainingen aan net startende klinieken, revalidatiecentra en community based rehabilitation workers (CBR-W). Ze heeft haar kennis naast haar langdurige praktijkervaringen, ook opgedaan bij HealthProm in Engeland. Het centrum drijft op haar kennis en werkijver, zij beseft dit ten volle en mede door haar karakter versterkt dit haar werkbelasting enorm. Revalidatie centra blijven haar inziens nodig naast het CBR-werk, omdat de vele moeders elkaar in zo’n centrum intensief ontmoeten en veel van elkaar kunnen leren. Zij is bij alle trainingssessies (7 halve dagen) ook nog eens onze vertaalster geweest, Russisch en Tadjiek. We voelden elkaar feilloos aan en kwamen zodoende tot snelle communicatie, iets wat ik niet helemaal verwacht had.
Haar droom is dat ze in de toekomst alleen maar fysiotherapie bedrijft en verder geen trainingen en regelzaken hoeft te doen. Managen is niets voor haar, daarvoor is ze te enthousiast en te zeer begaan met de toekomst van haar kinderen…
-
06 Mei 2015 - 17:45
Paulien Moons:
Hoi Mient,bijzonder en indrukwekkend wat je daar allemaal meemaakt. Een behoorlijke overgang van Hoogstraat met al zijn ondersteunende disciplines en materialen naar de wereld waarin je nu zit. Dat past wel bij jou. Roeien met de riemen (materialen en kennis) die je hebt. En revalidatie therapeut zijn ipv. "alleen" fysiotherapeut. Inmiddels ben je al weer aardig door de wol geverfd. Ga je een boek met je belevenissen uitbrengen? Dat doet tegenwoordig iedereen.groet Paulien -
06 Mei 2015 - 21:26
Jackie:
En het moraal van dit verhaal... Dit is een vrouw die haar ziel en zaligheid in haar werk stopt. Prachtig, maar tegelijkertijd niet goed (genoeg) aan zichzelf denkt. Helaas.
Hopelijk kan ze haar idealen op een manier blijven bewerkstelligen die haar voldoening blijft geven.
-
06 Mei 2015 - 21:32
Rienk J. Roukema:
Hallo Mient,
Wat een indrukwekkend verhaal van zo'n moedige vrouw, die selfmade zoveel bereikt. Hopelijk heeft ze deze periode weer nieuwe energie en ideëen opgedaan van jullie, om verder te kunnen met bijna een onmogelijke opdracht.
Goede dagen nog gewenst en een goede thuisreis.
Hartelijke groeten van Janneke en Rienk Roukema -
06 Mei 2015 - 21:48
Petra Van Arnhem:
Hey Mient, wat een prachtverhaal van een prachtmens.
-
07 Mei 2015 - 09:09
Marian:
Bofkont, om zo'n vrouw te mogen ontmoeten. Ik voel dan stiekem toch een plaatsvervangende trots zo van wat kunnen vrouwen toch veel, en wat zijn vrouwen toch moedig, strijdvaardig en volhardend als eenmaal hun hart in vuur en vlam staat. Geweldig!!! Mooi het contrast met die (niet) steriele meneer die orders uitdeelt....
Bofkont dat het leven jou zo veel laat ervaren...En dat jij het ook ZIET EN BELEEFT. Dank je
Heel goede terugreis!!!
Liefs,
Marian
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
