Een cultuur met gewoontes en gebruiken
Blijf op de hoogte en volg Mient
26 Oktober 2016 | Tajikistan, Doesjanbe
Tajikistan is op zich een zeer gastvrij land, de mensen zijn hartelijk en als je een kind thuis gezien hebt, krijg je altijd wat te eten, variërend van fruit, noten tot een hele maaltijd. Na het samen behandelen staat er meestal een zusje of broertje klaar met een waterkan en handdoek om je handen te kunnen wassen, want stromend water is vaak niet aanwezig. Noten is het enige voedsel dat je veilig kunt eten, want bijvoorbeeld druiven gewassen met hun water is risicovol en zelfs thee waarvan het water niet goed doorgekookt is, kan je een frequent bezoek aan het toilet bezorgen.
Een eerste afspraak om de training om 9 uur te beginnen start immer te laat, na een uur komen er zelfs nog deelnemers (vaak mannen) binnen druppelen. Een pauze van 10 minuten bestaat niet, ook niet als je daarna zegt of ze soms een andere Tadjiekse tijd op hun watch hebben. Men weet dat het om 12.00 uur is afgelopen en helaas kan en mag het niet uitlopen: - de bus, de kinderen, het koken etc zijn de toch wel begrijpelijke redenen. Tijd is ook hier iets naar eigen invulling en een vaag begrip.
Om een ieders aandacht bij de training te houden is een kunst op zich, theorie afwisselen met praktijk en constant in de dialoog blijven, met de nodige humor, is mijn methode. Een moslima uitnodigen om via non-verbale communicatie te gaan staan en gearmd met me mee te lopen, wekt logischerwijs de lachlust op, maar wordt wel begrepen; ook als ik het nog subtieler via hand in hand lopen, doe. In deze cultuur mag je als niet echtgenoot absoluut niet met een vrouw letterlijk in contact komen, dus als bovenstaande uitleg overkomt en samen ervaren wordt, is dat vooral leerzaam en fijn om te merken dat een oprecht contact altijd herkend wordt. Kortom de vertaalslag van duidelijk kunnen zijn zonder praten naar een persoon, die woorden door een handicap niet kan begrijpen, wordt goed opgepikt.
Vanochtend maakten vrijwel alle dames aantekeningen en geen enkele man, dus mijn onvermijdelijke vraag: - hebben Tadjiekse mannen een beter geheugen dan Tadjiekse dames? Als een “autoritaire” man beweert dat dit zo is, krijgt hij ‘m later terug via een inhoudelijke vraag die hij zeker niet weet te beantwoorden. Ik bedoel maar: dames werken hier echt harder en langer, hebben vaak twee vermoeiende banen en komen soms na katoen geplukt te hebben, toch naar een ochtendtraining en als een vent dan beweert dat de ladies minder kunnen? We zullen maar denken, netjes terecht wijzen, versterkt door zacht gelach van de dames, is hopelijk een reflectie moment voor meneer.
Dit was mijn derde en laatste verhaal, want ik werk nog maar enkele dagen en ga dit enerverende land dan voor de zesde maal verlaten…
Een eerste afspraak om de training om 9 uur te beginnen start immer te laat, na een uur komen er zelfs nog deelnemers (vaak mannen) binnen druppelen. Een pauze van 10 minuten bestaat niet, ook niet als je daarna zegt of ze soms een andere Tadjiekse tijd op hun watch hebben. Men weet dat het om 12.00 uur is afgelopen en helaas kan en mag het niet uitlopen: - de bus, de kinderen, het koken etc zijn de toch wel begrijpelijke redenen. Tijd is ook hier iets naar eigen invulling en een vaag begrip.
Om een ieders aandacht bij de training te houden is een kunst op zich, theorie afwisselen met praktijk en constant in de dialoog blijven, met de nodige humor, is mijn methode. Een moslima uitnodigen om via non-verbale communicatie te gaan staan en gearmd met me mee te lopen, wekt logischerwijs de lachlust op, maar wordt wel begrepen; ook als ik het nog subtieler via hand in hand lopen, doe. In deze cultuur mag je als niet echtgenoot absoluut niet met een vrouw letterlijk in contact komen, dus als bovenstaande uitleg overkomt en samen ervaren wordt, is dat vooral leerzaam en fijn om te merken dat een oprecht contact altijd herkend wordt. Kortom de vertaalslag van duidelijk kunnen zijn zonder praten naar een persoon, die woorden door een handicap niet kan begrijpen, wordt goed opgepikt.
Vanochtend maakten vrijwel alle dames aantekeningen en geen enkele man, dus mijn onvermijdelijke vraag: - hebben Tadjiekse mannen een beter geheugen dan Tadjiekse dames? Als een “autoritaire” man beweert dat dit zo is, krijgt hij ‘m later terug via een inhoudelijke vraag die hij zeker niet weet te beantwoorden. Ik bedoel maar: dames werken hier echt harder en langer, hebben vaak twee vermoeiende banen en komen soms na katoen geplukt te hebben, toch naar een ochtendtraining en als een vent dan beweert dat de ladies minder kunnen? We zullen maar denken, netjes terecht wijzen, versterkt door zacht gelach van de dames, is hopelijk een reflectie moment voor meneer.
Dit was mijn derde en laatste verhaal, want ik werk nog maar enkele dagen en ga dit enerverende land dan voor de zesde maal verlaten…
-
26 Oktober 2016 - 19:24
Theodoor:
Bedankt weer Mient, voor het kijkje achter de schermen.
Voor later een behouden thuiskomst toegewenst!
Bedankt voor je mooie werk die je WEDEROM hier geleverd hebt.
Mooi en nobel van je.
Jou op het lijf geschreven!
RESPECT en C H A P E A U ! !
Met warme groet,
Theo. -
26 Oktober 2016 - 20:01
Mira:
Dag oompje,
trots op jou, trots op de inzet van de mensen aldaar en een kijkje in hun leven. Smaakt naar zoveel meer.....
Dikke kus en welkom thuis en veilige reis voor later,
Mira -
26 Oktober 2016 - 21:29
Rienk En Janneke Roukema:
Hallo Mient,
Met groot plezier hebben we je ontboezemingen over de man/vrouw cultuur gelezen. Om zonder woorden duidelijk te maken dat iemand zijn werk kan doen (behandelen) zonder bijbedoelingen in deze moslimwereld vind ik heel knap. In mijn werk in de kliniek met allochtone moslims, moest eerst de patiënt aan zijn vader duidelijk maken dat ik betrouwbaar was. Dan mocht ik moeder een hand geven.
Je werk zit er bijna weer op. Met bergen en dalen in je successen. Maar het kindje uit je vorige blog staat nog op ons netvlies.
Goede terugreis gewenst en tot spoedig ziens. Hartelijke groet van Janneke en Rienk
-
26 Oktober 2016 - 22:02
Ingrid:
Mooi en respectvol verslag van wat je meemaakt. Nog een paar dagen dit goede werk en dan weer naar huis. Geniet er nog even van, want dit past je goed.
Goede thuisreis! -
27 Oktober 2016 - 08:31
Gerrie:
Als je wer thuis bent zullen we eens een Socrates gesprek voeren over mannen en vrouwen in Nederland. op welk plaats staat tajikistan wat betreft de positie van vrouwen? Nederland is gezakt en zelfs zuid Afrika staat boven ons. Maar goed dat je het opmerkt . Groet Je trouwe fan. -
27 Oktober 2016 - 10:48
Monique:
Ha die Mient,
Nog een paar fijne dagen toegewenst.
Een hele goed reis weer naar huis terug!
Monique.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
